Warto zauważyć, że istnieje szereg stanów, które nie są bezpieczne dla terapii Gersona lub wymagają znaczących modyfikacji medycznych protokołu.
Dlatego każdy przypadek jest oceniany w celu ustalenia, jaką rolę terapia Gersona może odegrać w konkretnym przypadku danej osoby.
Zanim przejdziesz dalej, poświęć chwilę i zapoznaj się z naszym KATALOGIEM DIAGNOSTYCZNYM, aby zobaczyć, jakie są te schorzenia.
Katalog Diagnostyczny zawiera ogólne informacje na temat doświadczenia w leczeniu szeregu schorzeń, w tym schorzeń, w których terapia Gersona okazała się skuteczna;
schorzeń, w których nie można bezpiecznie stosować terapii Gersona;
schorzeń, w których wymagane są znaczne modyfikacje standardowego protokołu;
oraz schorzeń, w przypadku których mamy ograniczone doświadczenie ze względu na niewielką liczbę zgłoszonych przypadków lub ich brak.
Choroby złośliwe:
Rak pęcherzyka moczowego
Rak kości
Guz mózgu i przerzuty do mózgu
Rak piersi
Rak jelita grubego
Rak endometrium
Rak nerki
Białaczka ostra, przewlekła ostra
Rak wątroby
Rak płuc
Chłoniak
Czerniak
Szpiczak mnogi
Rak jajnika
Rak trzustki
Rak prostaty
Przeczep komórek macierzystych
Rak tarczycy
Rak jąder
Choroby niezłośliwe:
Stwardnienie zanikowe boczne i choroba Parkinsona
Zespół przewlekłego zmęczenia, nadwrażliwość na substancje chemiczne
Choroba Leśniowskiego Crohna
Cukrzyca typu I i II
Choroba serca
Zastoinowa niewydolność serca
Stent serca/zastawka/rozrusznik serca
Zapalenie wątroby typu C
Wysokie ciśnienie krwi
Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego
Choroba wątroby
Toczeń
Choroba Lyme
Stwardnienie rozsiane
Dystrofia mięśniowa
Zapalenie stawów
Wrzodziejące zapalenie okrężnicy
Niezalecane:
Przeszczep allogeniczny
Usunięcie okrężnicy
Ileostomia
Niewydolności nerek lub dializy
UWAGA - nie rozpoczynaj terapii Gersona
W przypadku poniższych stanów zachowaj ostrożność i nie rozpoczynaj terapii Gersona bez uprzedniego uzyskania nadzoru od Instytutu Gersona. W niektórych przypadkach konwencjonalne interwencje medyczne mogą być konieczne w celu ustabilizowania stanu i umożliwienia przywrócenia zdolności reagowania na terapię Gersona. W większości przypadków należy rozważyć inne opcje leczenia.



