Dr Max Gerson opracował Terapię Gersona w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, początkowo jako metodę leczenia własnych wyniszczających migren, a ostatecznie jako metodę leczenia chorób zwyrodnieniowych, takich jak gruźlica skóry, cukrzyca ico najsłynniejsze, rak.
Urodzony w Wągrowcu (1881), studiował na uniwersytetach we Wrocławiu, Würzburgu, Berlinie i Fryburgu. Cierpiąc na silne migreny, dr Gerson skupił swoje początkowe eksperymenty z dietą na zapobieganiu bólom głowy. Jeden z pacjentów dr Gersona odkrył w trakcie leczenia, że „dieta migrenowa” wyleczyła jego gruźlicę skóry. To odkrycie skłoniło Gersona do dalszych badań nad dietą i z powodzeniem leczył wielu pacjentów z gruźlicą. Jego praca ostatecznie zwróciła uwagę słynnego chirurga klatki piersiowej, dr Ferdinanda Sauerbrucha.
Dr Gerson stworzył specjalny program leczenia gruźlicy skóry w Szpitalu Uniwersyteckim w Monachium. W starannie monitorowanym badaniu klinicznym 446 z 450 pacjentów z gruźlicą skóry leczonych dietą Gersona całkowicie wyzdrowiało. Dr Sauerbruch i dr Gerson jednocześnie opublikowali artykuły w kilkunastu wiodących czasopismach medycznych na świecie, ustanawiając terapię Gersona jako pierwsze lekarstwo na gruźlicę skóry.
W tym czasie dr Gerson zyskał przyjaźń laureata Nagrody Nobla, doktora Alberta Schweitzera, lecząc żonę Schweitzera z gruźlicy płuc, po tym jak wszystkie konwencjonalne metody leczenia zawiodły. Gerson i Schweitzer pozostali przyjaciółmi na całe życie i utrzymywali regularną korespondencję. Dr Schweitzer śledził postępy Gersona, gdy terapia dietetyczna została z powodzeniem zastosowana w przypadku choroby serca, niewydolności nerek i w końcu – raka. Cukrzyca typu II Schweitzera została wyleczona dzięki terapii Gersona.
W 1938 roku dr Gerson zdał egzamin i uzyskał licencję na praktykę w stanie Nowy Jork. Przez dwadzieścia lat leczył setki pacjentów onkologicznych, których uznano za skazanych na śmierć po tym, jak zawiodły wszystkie konwencjonalne metody leczenia.
W 1946 r. Gerson zademonstrował wyleczonych pacjentów, podczas przesłuchań w sprawie ustawy o finansowaniu badań nad leczeniem raka. Chociaż tylko kilka recenzowanych czasopism było otwartych na „radykalny” wówczas pomysł Gersona, że dieta może wpływać na zdrowie, kontynuował publikowanie artykułów na temat swojej terapii i historii przypadków wyleczonych pacjentów.
W 1958 r., po trzydziestu latach eksperymentów klinicznych, Gerson opublikował Terapię Gersona. Ta medyczna monografia szczegółowo opisuje teorie, leczenie i wyniki osiągnięte przez wspaniałego lekarza. Gerson zmarł w 1959 r., a jego mowę pochwalną wygłosił jego długoletni przyjaciel, dr Albert Schweitzer:
„…Widzę w nim jednego z najwybitniejszych geniuszy w historii medycyny. Wiele z jego podstawowych idei zostało przyjętych bez łączenia z nimi jego nazwiska. A jednak osiągnął więcej, niż wydawało się możliwe w niesprzyjających warunkach. Pozostawia spuściznę, która przyciąga uwagę i która zapewni mu należne mu miejsce. Ci, których wyleczył, będą teraz zaświadczać o prawdziwości jego idei”.
